NZa: Niet lullen, maar poetsen!

De Nederlandse Zorgautoriteit bewierookt in een ronkend persbericht zorgverzekeraar CZ voor het openbaar maken van ziekenhuistarieven. Maar die verklaring is hypocriet. De NZa zit namelijk zelf op deze gegevens en houdt ze angstvallig geheim.

Zorgverleners betalen voor veel behandelingen via een standaard codering. Zo is te zien wat bijvoorbeeld het behandelen van een bepaalde beenbreuk kost. De prijs verschilt per ziekenhuis en contract. Het kan zijn dat jouw zorgverzekeraar meer betaalt dan een andere. En ben je niet verzekerd dan betaal je weer een ander tarief.

Database

Dankzij de codering moeten wij als patiënten gaan shoppen en de NZa, de marktmeester in de zorg, moet de transparantie bevorderen. De zorgautoriteit beschikt namelijk over een grote database met daarin alle behandelingen, die zijn gedeclareerd. Je kunt dus heel precies zien wat behandelingen kosten en het zou patiënten enorm helpen als die gegevens controleerbaar zijn.

Dus vroeg de Stichting Open State Foundation in 2014 met een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur om die database geheel of gedeeltelijk openbaar te maken. Vervolgens zette de zorgautoriteit alles op alles om juist deze gegevens onder de pet te houden. Er viel nergensover te praten en voor tussenvormen van openbaarmaking stonden ze ook niet open.

Niet transparant

Toen ik voor de stichting naar de rechter stapte, zette de NZa de landsadvocaat in om juist transparantie te blokkeren. Flink investeren in schimmigheid om de zorgkosten geheim te houden. Dat dit betaald wordt van ons belastinggeld en onze zorgpremies laat deze overheid koud.

Inmiddels ligt de zaak bij de Raad van State waar NZa hun ‘no can do’-evangelie blijft verkondigen. Een belangrijke lijn van redenering is de angst dat zorgverzekeraars de kosten van zorgverleners zouden drukken. Zorgverleners zouden dat niet willen. Maar in het hoger beroep hebben we een verklaring van de MC Groep die namens vier ziekenhuizen zegt geen enkel bezwaar voor openbaarmaking te zien.

Hypocriet

Hoe hypocriet is het dat zodra CZ deze tarieven openbaar maakt  NZa in een persbericht de loftrompet gaat steken over transparantie?

De NZa hoopt dat deze stap een versnelling betekent in het beschikbaar stellen van informatie over kwaliteit en kosten van zorg; en dat andere zorgverzekeraars het voorbeeld van CZ volgen.

Of met statements als:

René Jansen, lid van de Raad van Bestuur van de NZa: “Een volgende stap is dat ook andere zorgverzekeraars aan de slag gaan met het inzichtelijk maken van de kosten van ziekenhuisbehandelingen. En uiteindelijk zouden verzekeraars ook meer informatie moeten gaan geven over de kwaliteit van de zorg; patiënten willen graag weten waar je het beste terecht kunt voor een bepaalde behandeling. Dat betekent dat verzekeraars bij de inkoop ook afspraken gaan maken over de kwaliteit van zorg.”

Het cynische van het verhaal is dat de sleutel voor een groot deel bij de NZa ligt. Zij kunnen vandaag nog dit probleem oplossen. In juli wezen we de NZa nog publiekelijk op wettelijke mogelijkheden hiervan. Maar dan moet je wel willen

De oplossing is simpel: maak vandaag nog zorgkosten openbaar

of anders gezegd: niet lullen maar poetsen!

Marieke van der Klaauw: Verstandig omgaan met sociale media

Sociale media zijn voor veel mensen zowel privé als zakelijke een vast onderdeel van het dagelijks leven. We wisselen informatie uit, hebben een mening en soms werk dat het net ingewikkeld maakt om daar goed mee om te gaan. Waar moet je allemaal rekening mee houden? En ooit komt de onvermijdelijke dag dat je het niet goed doet. Hoe ga je daarmee om? Dat vertelt Marieke van der Klaauw, van het Openbaar Ministerie.

De boefjes van EenVandaag

Volgens EenVandaag is  er paniek in de onderwereld: het Nederlands Forensisch Instituut blijkt in staat te zijn om versleutelde berichten van dure ‘PGP-telefoons’ te halen. De toestellen zouden vooral in het criminele circuit gebruikt worden.

Als het verhaal van EenVandaag zou kloppen en PGP-versleutelde berichten in het wild te kraken zouden zijn dan is de impact enorm. We zijn van dit soort technieken zeer afhankelijk.

Behalve criminelen hebben ook bedrijven, banken, overheden, journalisten, activisten, ondernemingsraden, ambassades, techneuten en risicobewuste burgers deze software in gebruik. Zelf gebruik ik het voor mails met klanten, mijn vrouw en vrienden. Kortom: De techniek is breed in gebruik.

Specifieke aanval

Wat EenVandaag beschrijft is een aanval die in januari van dit jaar bekend werd. Het Nederlands Forensisch Instituut gebruikt een applicatie van Cellebrite, een maker van forensische software. Om berichten te kunnen lezen, moeten de onderzoekers beschikken over het apparaat met daarop ook de geheime sleutels om de berichten te lezen.

De aanval op de berichten is dan ook heel specifiek. Pas als de overheid het toestel in handen heeft, kunnen berichten worden ontcijferd. Welk apparaat je ook hebt, zodra het in kundige, onbedoelde handen valt dan worden de berichten erop gekraakt. Het is niet hetzelfde als het kraken van de techniek. Je moet bij dit voorbeeld de telefoon al in handen hebben. Bij een inbeslagname moet daar wel juridische grond voor zijn.

Server kraken

In de uitzending wordt ook beweerd dat een server in beslag is genomen en de berichten op die server zijn gekraakt. Mocht dat waar blijken dan zou dat groot nieuws zijn. Op de server hebben berichten namelijk nooit in onversleutelde vorm gestaan en ook de sleutels zelf staan niet op de server. Zo’n aanvalt schoffelt de techniek onderuit.

Het punt is alleen dat  EenVandaag niet het begin van bewijs levert en het verhaal ook niet aannemelijk maakt. Er is geen forse steiging in de oplossingspercentages van criminaliteit. Uit documenten blijkt het niet. De passages uit het item zijn gewoon afkomstig van in beslag genomen telefoons.

PGP zal ooit wel te kraken zijn, maar dit is niet het verhaal dat dat bloot legt.

Journalistieke boefjes

Het is bangmakerij voor die ‘oh zo criminele’ versleuteling. De ‘paniek in de onderwereld’ maakt dat beeld nog nét iets sterker. Dat die paniek er is, wordt niet aannemelijk gemaakt. Het klinkt natuurlijk stoer: het zijn vooral boefjes die PGP gebruiken.

De werkelijkheid is ingewikkelder. Zeker 15 redacteuren van de Telegraaf, 10 van de NOS en eentje van EenVandaag zijn te benaderen via hun publieke PGP-sleutel. Dat is handig voor mensen met vertrouwelijke informatie en volstrekt legitiem.

Hobbyproject Stemcomputers

Dinsdag stemt de kamer over een experiment met een stemcomputer. Het hobbyproject ontbeert financiële dekking, sjoemelt met beveiligingseisen en lijkt op één leverancier toe te spitsen.

Het wetsvoorstel is een initiatief van VVD-kamerlid Joost Taverne. Hij wil proberen in een beperkt aantal gemeenten met een computer te stemmen. Wat de test moet kosten is onzeker, omdat de ontwerpen er nog niet zijn. Maar volgens Taverne moeten we rekening houden met een bedrag van minimaal 20 miljoen euro. Landelijk zou dit het tienvoudige zijn.

Geen dekking

Waar het geld vandaan moet komen is voor de VVD’er een raadsel. Daarom wees Minister Plasterk erop dat verkiezingen voor rekening van de gemeenten komen. De reactie van de Vereniging Nederlandse Gemeenten spreekt boekdelen. Na jarenlang roepen dat de computers zoveel geld besparen, hoeven ze hem opeens niet meer.

De rekenmeesters van de VNG zien de bui namelijk al hangen. Na aanschaf van de stemcomputers moet je manipulatie voorkomen. De software heeft updates nodig en fysiek is veel aan beveiliging nodig. Vooral dat laatste is enorm duur als je dat goed wilt doen. Manipuleren kan in seconden. Bewaking is dan ook een continu proces.

Onveilig

Daarnaast valt er al vóór de computer is uitgedacht te twijfelen over de beveiliging. De aangetrokken expertgroep besloot namelijk al heel snel de eisen naar beneden bij te stellen. Wie verkiezingen serieus neemt, zorgt dat mensen in vrijheid kunnen stemmen en dat geheim blijft wat ze stemmen. Ook moet je niet verkiezingen kunnen stelen.

Daarvoor moet je exact weten wat je computers doen: zowel de hardware als de software. Die les hebben we wel van het Volkswagen-dieselschandaal geleerd. Op de productie van de computers zelf zal er volledige regie moeten zijn. Alleen hebben de experts die eis laten vallen, omdat dan de kostprijs van de machines velen malen hoger wordt.

Met dank aan zeer verfijnde microtechnologie wordt het steeds lastiger manipulatie of het opslaan van stemgedrag te detecteren. Dat is allemaal theoretisch geneuzel zolang je de verkiezingen maar gelooft. Alleen als dat niet het geval is dan heb je een dijk van een probleem: verkiezingen gaan immers over het overtuigen van de verliezer.

Grondwettelijke regels

In Duitsland zijn daarom stemcomputers defacto verboden door het grondwettelijk hof. Dat redeneert namelijk zo dat iedereen altijd moet kunnen begrijpen hoe verkiezingen lopen. Kun je het systeem niet uitleggen aan mijn 84-jaar oude moeder dan houdt het gewoon op. Democratie hoort namelijk geen zwarte magie te zijn.

Maar Joost Taverne heeft een broertje dood aan rechters die op grondrechten toetsen. Hij negeerde de uitspraak van het Hof om doodleuk zijn mede politici in het debat te doen geloven dat juist in Duitsland stevig werd geëxperimenteerd met stemcomputers. Minister Plasterk corrigeerde hem hierop.

Ongeloofwaardig

En waarom doet Joost het allemaal? Volgens zijn Twitter-feed voor de gehandicapten, die dan zelfstandig kunnen stemmen. Nogal ongeloofwaardig als je bij de VVD hoort. De partij probeerde een paar weken geleden nog te voorkomen dat ondernemers hun winkels voor rolstoelen toegankelijk moeten maken of hun website vriendelijker voor blinden.

Dinsdag stemt de Kamer het wetsvoorstel waarschijnlijk af. Hoe de computers eruit gaan zien is nog onbekend. Maar waarschijnlijk werken ze ongeveer zoals Smartmatic, dochter van de Britse SGO Groep, ze maakt. Dat bedrijf mocht namelijk op uitnodiging van de VVD een lobbytocht langs politici maken. Ze leveren ook een prima oplossing als we alleen beveiligingseisen en democratische controlemechanisme loslaten.

Plasterk blijft vechten tegen transparantie

Nadat de Tweede Kamer op eigen initiatief een nieuwe wet voor transparantie heeft aangenomen, wil Ronald Plasterk door met de oude wet: maar dan minder transparant.

Nog geen maand geleden stemde het parlement voor de initiatiefwet van GroenLinks en D66 om de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) te vervangen door de Wet open overheid (Woo). Een historische stap. Het gevolg is dat meer overheidsinformatie in openbaarheid mag en de burger minder lang hoeft te wachten.

Onfatsoenlijk

Maar voor de Eerste Kamer zich over de wet kan buigen heeft Plasterk een tweede wet ingeschoten bij het parlement. Die wet borduurt voort op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Om te voorkomen dat golddiggers de wet misbruiken moet er een aanpassing komen: de dwangsom moet worden afgeschaft door wettelijke termijnen een onderdeel van overleg te maken. Ofwel: de burger de rechtspositie af te pakken.

Niet alleen is de methodiek ‘wacht maar tot je een ons weegt’ onfatsoenlijk, maar ook de gang van zaken. Het probleem van de golddiggers is namelijk in de Woo al opgelost en daarover heeft de Tweede Kamer al beslist. Probleem gefixt dus. Door nu de initiatiefwet van het parlement te doorkruisen met een eigen, mindere wet is ronduit onfatsoenlijk.

Dat documenten zo slecht toegankelijk zijn bij veel overheden valt onder verantwoordelijkheid van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. En u raadt het al: echt meters maakt Plasterk niet met het fixen van de oorzaak van het laat beslissen op informatieverzoeken: de slechte systemen. Weer onfatsoenlijk, zeker als je beseft dat de Woo wél op die problemen ingaat. Dat is dus drie maal onfatsoenlijk.

Haast

Natuurlijk is er een redenering om dit onfatsoenlijke goed te praten. De minister heeft namelijk haast om dit probleem te fixen. Anders vloeit er zoveel geld weg. Daarom is het ‘spoedwetje’ nodig. Maar de spoedwet heeft wel twee jaar op zich laten wachten. In juni 2015 sprak de kamer er al over.

Dat de behandeling bijna een jaar heeft stilgelegen is op initiatief van Plasterk zelf. Hij schrok van een PvdA-motie. Die stelt namelijk dat de burger wel naar de rechter mag stappen wanneer de overheid de wettelijke termijnen aan de laars lapt. Inmiddels is die motie aangenomen … tijdens de behandeling van de Woo. Dus de spoed is nogal een misbruikt argument.

Sans gêne

De Tweede Kamer zou zich geschoffeerd moeten voelen door het überhaupt inbrengen van deze wet, de schijnargumenten van ‘spoed’ en de gebrekkige informatievoorziening. Deze wet reageert zeven jaar sinds de introductie op een probleem dat inmiddels door het parlement al is verholpen en hoopt duidelijk dat de Woo er nooit gaat komen. Ondertussen raakt het de rechtspositie van de burger. Plasterk is echt sans gêne en echt onfatsoenlijk bezig.

 

1-0

Met het aannemen van de Wet open overheid door de Tweede Kamer staat het 1-0 voor de burgers versus VNO/NCW en de Vereniging Nederlandse Gemeenten. Vooral die laatste club lijkt de eigen organisatie steeds belachelijker te maken.

VNG-directielid Kees Jan de Vet had het er maar druk mee de laatste weken. Hij had rode vingertjes van het sturen van brandbrieven naar de Tweede Kamer en het bellen naar de politici om vooral tegen meer transparantie te stemmen. Zijn verhaal is al jaren dat hij transparantie een warm hart toedraagt, maar de daden van hem en zijn vereniging zijn telkens anders. Zijn club adviseert al jaren in obstructie van transparantie, het op kosten jagen van burgers, het buitenspel zetten van digitale hulpmiddelen en het coördineren van verzet tegen iedere verandering.

Niks bereikt

Als het aan hem en zijn VNG had gelegen, gebeurt er niets. Want zoals de beste man al verkondigde bij een hoorzitting in 2014 wilde hij af van de druk om tijdig volgens de Wob zaken te leveren. De gemeenten zouden dan vanzelf transparanter worden. Een nieuwe wet was volgens hem echt niet nodig. Al eerder werd beterschap beloofd, maar ook toen veranderde er bitter weinig.

Maar transparantie en het leveren van informatie staat of valt met digitalisering van de documentenstroom. Van die stap is ook weinig terecht gekomen. Eerdere initiatieven om bijvoorbeeld het uitwisselen van gegevens te verbeteren zijn onder verantwoordelijkheid van de VNG onder aanvoering van Kees Jan op weinig uitgedraaid.

Geen rol

Hoe het ook zij Kees Jan was actief in het tegenwerken van de wet namens de gemeenten. Het leek goed te werken, want vooral het CDA had goed geluisterd naar de VNG. En ook Plasterk wees erop:

Dat is consistent, mede omdat ook andere overheden, bijvoorbeeld de VNG, kritisch hebben gereageerd op het voorliggende voorstel.

Wat de Minister en de VNG gemakshalve even vergeten, is dat de bestuurdersclub geen overheid is. Sterker nog: wil de VNG namens gemeenten spreken dan moet er een mandaat zijn en dat is er niet. In diverse gemeenten wordt veel transparanter geopereerd en gewerkt aan een digitale omgeving om aan de wet te voldoen. Kees Jan spreekt voor zijn beurt.

Yes we can

Als Kees Jan de energie die hij de laatste weken heeft getoond in het tegenwerken van de wet de laatste jaren had gehad bij voor elkaar boksen van betere archieven, betere transparantie, een cultuurveranderingen dan hadden we misschien geen wetswijziging nodig. Maar het typeert de negatieve houding van de VNG. Altijd ‘nee we kunnen het niet’ als boodschap. In plaats van een optimistische handen uit de mouwen slaan en dingen wel bereiken. Want de stappen om wel informatie toegankelijk te maken zijn niet moeilijk.

Ondertussen is Kees Jan bezig met een nieuw project: een commissie adviseren over het inrichten van het lokaal bestuur. Welke boodschap zal hij daar uitstralen?

Ot van Daalen: Privacyregels in de cloud

Als je als organisatie gegevens wilt opslaan in de cloud waarop moet je dan letten en wat als je je gegevens weer uit de cloud wilt halen. Wat kun je doen als voorbereiding voor het geval er op termijn een datalek binnen je organisatie ontdekt wordt. Ot van Daalen geeft hierover een aantal tips aan Jan Renshof van het CIP.

 

De privacy op orde krijgen is best lastig. Eerder vertelde Angelique Oortmarssen over het omzetten van wetgeving in concrete daden.

Ot van Daalen vertelde eerder waar je op moet letten als je persoonsgegevens gaat verwerken.

Waarom is de VVD zo tegen transparantie?

Als we iets kunnen leren van de Panama-papers dan is het wel dat transparantie helpt om louche zaken aan het licht te brengen. Daarom debatteert de Tweede Kamer woensdag over een wet om allerhande schijnconstructies rond transparantie af te dichten, maar de VVD voert het verzet aan. Waarom?

Na jaren van voorbereiding gaat het parlement over de Wet open overheid (Woo) debatteren. De wet voorkomt schijnconstructies waar overheden via schimmige verenigingen en stichtingen documenten aan transparantie onttrekken, dwingt betere digitalisering van documenten af, zou eindelijk eens zorgen dat er een lijst is van documenten die we in huis hebben en voorziet in een informatiecommissaris die helpt de zaakjes op orde te krijgen.

Advies, advies, nog meer advies

Maar de VVD verzet zich met hand en tand. Eerst riep de partij dat de Raad van State nog maar eens moest gaan kijken, maar bedacht zich toen dat die al een advies had uitgebracht. Dus die vlieger gaat niet op.

Vervolgens bedenkt de partij nu dat Actal advies moet uitbrengen. Dit is een adviesorgaan tegen regeldruk voor bedrijven, burgers, en beroepsbeoefenaren in de zorg, onderwijs, veiligheid en sociale zekerheid. Dit orgaan kijkt dus naar andere groepen en Maar het levert wel vertraging op.

En de VVD wil dat het BIT, het Bureau ICT Toetsing iets van de wet vindt. Dat is best grappig, want het beleid om digitalisering van documenten op orde te krijgen is een lopend project onder verantwoordelijkheid van een VVD’er. Normaliter toetst het BIT op bestaande programma’s of projecten van €5.000.000 of meer en dat is er met deze wet nog niet.

Waarom het maken van een documentenlijst vijf miljoen of meer moet kosten met beschikbare oplossingen, is mij een raadsel. Maar het levert opnieuw vertraging op.

Niet in mijn tuin

Toch is dat niet alles. De VVD verzet zich ook tegen het plaatsen van de Tweede Kamer onder transparantie, want een ambtenaar moet openbaar opereren maar een volksvertegenwoordiger kennelijk niet. Verder zijn er amendementen om veel misbruikte weigeringsgronden overeind te houden en de schijnconstructies om documenten aan het publiek te onttrekken in stand te houden. Transparantie is leuk, maar niet als het jezelf betreft. Dus is ook de bestuurdersclub VNG tegen.

Natuurlijk zegt de partij tijdens het debat enorm voor transparantie te zijn. De problemen van gebrekkige transparantie legt de partij bij de cultuur. Vreemd genoeg is deze partij dan ook weer tegen een informatiecommissaris die juist in veel landen in Europa leidt tot een andere cultuur.

Na alle affaires met frauderende VVD-bestuurders zou je verwachten dat de partij iedere schijn van schimmigheid zou vermijden. Het tegendeel is echter waar. Met de nieuwe wet zou er veel openbaar worden van wat nu verborgen blijft. Kennelijk zitten daar zaken tussen die voor sommige partijen echt te gevoelig zijn. Komende dinsdag wordt er gestemd en dat is openbaar. Dan kunnen we in alle transparantie zien wie echt wat te verbergen heeft.

Gaat Nederland eindelijk transparanter worden?

De gekuiste briefjes rond de MH17 zijn een van de vele illustraties dat overheidstransparantie in Nederland nog wel wat ruimte voor verbetering heeft. Die verbetering komt er eindelijk als de Tweede Kamer een nieuwe wet serieus neemt.

Wie transparantie van de overheid wil, zal in veel gevallen een ingewikkeld gevecht met de overheid aan moeten gaan. Al schrijft de wet voor dat over documenten moet worden beslist als ze beschikbaar zijn, gebeurt dat niet. Sterker nog: alle wettelijke termijnen worden vaak overschreden. Zonder inhoudelijk kennis geen inhoudelijk debat en dat is voor bestuurders lekker rustig. Wie vervolgens toch zijn recht gaat halen wordt door de overheid geframed als misbruiker.

Komiek

En als er wel een besluit wordt genomen dan is transparantie vaak ver te zoeken. Of het nu gaat of het ontslag van Professor Maat in het onderzoek naar de MH17 of over de vraag wat een gebroken been in welk ziekenhuis kost vaak is transparantie moeilijk te verkrijgen.

Het niet transparant zijn is zo schering en inslag geworden dat cabaretier Mark Rutte zijn partijgenoot Ard van der Steur op dat punt op de hak neemt tijdens het Correspondents Diner:

Het was geen goed idee om Ard van der Steur mijn tekst te laten schrijven.

Vervolgens houdt hij een zwartgelakte pagina omhoog.

‘Van der Steur kon er niet zijn vanavond. Hij biedt daarvoor zijn welgemeende excuses aan.’

Precies zoals het ging rond de gebrekkige transparantie. Alleen van de aan de kamer beloofde verbeteringen, is weinig merkbaar. Daar is duidelijk nog een steuntje in de rug nodig.

Nieuwe wet

Gelukkig kan er veel verbeteren, omdat er een nieuwe wet in aantocht is. De Wet open overheid ligt al sinds juli 2012 op de plank bij de Tweede Kamer, maar komt donderdagavond eindelijk weer ter sprake. De wet regelt dat een aantal knelpunten worden opgelost.

Werden – ondanks de digitalisering – de wachttijden op een besluit over documenten verdubbeld naar 56 dagen, in de nieuwe wet worden die verkort. Betere digitalisering moet eerder besluiten mogelijk maken. Ook het smoezenboek om informatie maar niet openbaar te maken, wordt drastisch ingeperkt.

Maas in de wet

Maar de belangrijkste wijziging wordt wel dat meer organisaties aan transparantie moeten voldoen. De nieuwe wet stopt een maas in de wet waar de overheid gretig gebruik van maakt: Door een stichting of vereniging op te richten, vallen de documenten van die organisatie niet automatisch onder het transparantie regime. Ook moet eindelijk de Tweede Kamer zelf transparanter worden.

De nieuwe wet biedt veel nieuwe kansen om transparanter te worden. Natuurlijk kan het veel beter, maar dit is een begin. Het dwingt de politieke partijen nu ook kleur te bekennen: blijven we transparantie lippendienst bewijzen of gaan we nu eindelijk wat achterstallig onderhoud doen?