Als Jeugdzorg kinderen ophaalt, kijkt iedereen weg

Veel verhalen die ik zie halen uiteindelijk niet de eindstreep van een artikel. Toch kan een zaak in je hoofd blijven spelen, omdat het geval zo schrijnend is. Zo ook het geval van Ilja en zijn moeder bij wie Bureau Jeugdzorg in 2012 zijn broertje en zusje komen ophalen en uit huis plaatsen. Hiervan zijn beelden. Hierop ontpopt zich een spel, waarbij de raderen van de overheid zonder compassie over een familie heen lijken te walsen.

GeenStijl leest het hele dossier en komt met een grondige analyse van het geval. De site besteedt vaak aandacht aan het dossier en maakt er zelfs een minidocumentaire over. Jeugdzorg is boos over de aandacht van media. Er volgen drie aangiftes tegen Ilja, een arrestatieteam haalt hem op en hij zit drie dagen in de cel. Na verhoor bleek er geen zaak tegen de jongeman.

Geen uitleg
Ilja neemt ook contact met mij op en stuurt mij honderden pagina’s dossier. Uit niks blijkt een een echte problematiek en nergens valt uit op te maken dat een ingrijpende maatregel als het uit huis plaatsen van kinderen te rechtvaardigen is. Ook de school is positief over de kinderen. Maar Bureau Jeugdzorg zwijgt. Zonder de andere kant van het verhaal is het nagenoeg onmogelijk dat beeld compleet te krijgen en nieuwe feiten te onthullen. Dat steekt enorm, want er is wel iets aan de hand.

Uitleg komt er ook niet. De politiek reageert niet op de verhalen en dus wordt de minister niet om uitleg gevraagd. De Nationale Ombudsman mag volgens de wet niet ingrijpen in lopende juridische procedures. Rechters zullen niet snel Bureau Jeugdzorg in het ongelijk stellen na alle familiedrama’s. Na lang aandringen vertelt een rechter me dat het nagenoeg onmogelijk is in dit tijdgewricht risico te nemen ook als dat wel zou kunnen. Natuurlijk mag ik de rechter niet bij naam opvoeren en aan een enkele bron heb je niets.

Het Europees Parlement houdt een hoorzitting (ook op video te zien) en eist opheldering van Nederland. Maar die opheldering komt niet. Ook het Letse parlement buigt zich over de zaak en in Letland (waar de familie vandaan komt) wordt zelfs een demonstratie voor de Nederlandse ambassade georganiseerd door een Europees Parlementslid. De Letse overheid vraagt Nederland om opheldering wat er nou aan de hand is – en krijgt die wederom niet. In Nederland blijft het stil. Ondertussen wordt zelfs op Russische conferenties rond kinderen over de zaak gesproken.

Stille strijd
Ilja blijft stilletjes doorvechten om zijn broertje en zusje weer bij de moeder te krijgen. Een paar keer per week klopt hij bij mij aan met informatie of een herinnering. Ik lees de berichten, maar het is enorm moeilijk er hard (nieuw) nieuws van te maken. Het lastige is ook dat ik niet een hele organisatie wil afschrijven op een enkele zaak. Dat is immers geen structuur.

Zaterdag verscheen er in de Britse Daily Telegraph een artikel waar de framing zich nu op Nederland als land richt. De auteur wrijft fijntjes in waar we als land basale rechten ontzeggen aan Ilja, de moeder, het broer en zusje.

Hoe het ook zij: er voltrekt zich een persoonlijk drama bij een familie en eigenlijk staart iedereen naar elkaar. Niemand lijkt genegen de zaak recht te trekken of de impasse te doorbreken. Ilja knokt met moeder en advocaat door. Hij heeft het meeste te winnen. Als straf voor het naar de media stappen heeft hij sinds de uithuisplaatsing – nu bijna 15 maanden geleden – zijn broertje en zusje precies één keer mogen zien. Twee uur lang. Om de familieband goed te houden zullen we maar zeggen.

Onderzoek naar staatsgevaar bij verkoop KPN komt veel te laat

Komt met de verkoop van KPN aan Carlos Slim de veiligheid van de staat in gevaar? Over die vraag buigt de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) zich de komende tijd. Mocht dat zo zijn wil de Nederlandse staat in zo’n geval de overname wellicht voorkomen. De NCTV lijkt zich weer eens rijkelijk laat risico’s van bepaalde keuzes te beseffen.

Laat ik vooropstellen dat ik het niet leuk vind als Nederlandse bedrijven aan buitenlandse partijen worden verpatst. Een naar gevoel bekroop me bij de verkoop van KLM en HEMA, en nu ook bij KPN. Maar de echte verkoop heeft al jaren geleden plaatsgevonden toen de Staat der Nederlanden de aandelen naar de beurs bracht. Dat Slim nu meer aandelen bij elkaar wil sprokkelen mag je hem niet kwalijk nemen.

Nationale veiligheid
Dat de coördinator terrorismebestrijding en veiligheid nu pas zijn zorgen uit over de stabiliteit van het netwerk van KPN, omdat noodnummer 112 en C2000 (het communicatienetwerk voor de Nederlandse hulp- en veiligheidsdiensten) daar onder andere op draaien, is rijkelijk laat. Betekent dit dat de staat zaken slecht heeft geborgd in contracten? Of is er een reden om deze aandeelhouder die we bij naam kennen meer te wantrouwen dan andere aandeelhouders die minder bekend zijn?

Duidelijk is dat als de gevolgen zo groot zijn, en cruciale afhankelijkheid van KPN een crux is, er geen andere optie is het bedrijf weer te nationaliseren of de kritieke infrastructuur terug te kopen. Ik vind de houding van de NCTV heel vreemd, want waarom zou Slim een bedrijf met sterke aanwezigheid in Nederland kopen en juist belangrijke businesscases opblazen?

Positief is dat men in Den Haag eindelijk een beetje wakker begint te worden en dat het besef begint door te dringen dat wij kritieke keuzes in het verleden hebben gemaakt. Nu maar hopen dat de NCTV ook snapt dat er meer gevoeligheden zijn rond KPN die risicovol zijn, zoals spionage over onze infrastructuur door landen die ooit beweerden onze bondgenoot zijn. Want daarover is men nu ook angstvallig stil.

Fred Teeven zaait angst met ‘staatsgevaarlijke’ Facebook-vorderingen

Al jaren verzet staatssecretaris Fred Teeven zich tegen het bekendmaken hoeveel vorderingen er worden gedaan bij sociale media. In antwoord op Kamervragen van voormalig GroenLinks-Kamerlid Arjan El Fassed stelt hij onder andere dat de veiligheid van de staat in het geding zou komen.

Google en Twitter maakten toen zelf al bekend hoeveel vorderingen er bij sociale media werden gedaan. Dit soort cijfers worden in de Verenigde Staten openbaar gemaakt, maar niet in Nederland. Hier komt de veiligheid van de staat in gevaar. Dat betekent juridisch zoveel als dat er acuut mensen om het leven kunnen komen of enorme schade aan Nederlandse belangen (of die van bondgenoten) wordt toegebracht.

Toch openbaar
Microsoft maakt inmiddels ook cijfers over vorderingen openbaar en deze week dan eindelijk ook Facebook. In de eerste helft van 2013 zijn er in totaal 15 verzoeken gedaan naar in totaal 18 accounts. Meer wordt er niet openbaar gemaakt, maar nu hebben we in ieder geval een beeld.

Natuurlijk is er geen oorlog uitgebroken, zijn er geen onderzoeken mislukt, zijn er geen mensen om het leven gekomen en heeft zich geen economische ramp voltrokken. Het hele argument van Teeven is dus angst zaaien om maar niet transparant te hoeven zijn over privacyschendende maatregelen. Inmiddels is men kennelijk onder het niveau gezakt van privacyschender en a-transparante bedrijven als Facebook.

Rechtszaak
Al een jaar geleden vroeg ik daarom opheldering via een Wob-verzoek naar de redenen achter de geheimzinnigheid van Veiligheid en Justitie. Waarom komt de veiligheid van de staat in het geding als wij het aantal vorderingen weten? Waarom is het gevaar zo groot? Er zijn twee documenten waar men zich op baseert. Een brief van de KLPD en een intern stuk.

Ook de redenering mogen we niet zien. Inmiddels ligt de zaak bij de bestuursrechter en komt de vraag op hoe men dit gaat recht praten. Dat het evident onjuist is, mag helder zijn. Maar het is slechts een symptoom van een machtig apparaat als Justitie dat tegen iedere prijs verantwoording wil voorkomen.

Anders valt het niet te interpreteren. Als Steve Ballmer op afscheidstournee nog in Nederland zal komen wordt hij echt niet als een Samir A. aangehouden voor het in gevaar brengen van de staat. Ook Eric Schmidt en Mark Zuckerberg zullen met enthousiasme door de overheid worden ontvangen. Zelfs een ernstig gesprek over hun betaalde medewerking aan PRISM zal wel teveel gevraagd zijn.

DigiD: incompetent of dom?

Een verstoring bij DigiD komt nog wel eens voor en dan kun je niks meer, van belastingaangifte tot vergunningsaanvraag. Midden augustus was er plotseling een verstoring en moesten we het dus eventjes zonder authenticatie doen. Op zich geen ramp, want zaken doen met de overheid blijf ik als noodzakelijk kwaad zien.

Maar het werd problematisch op het moment dat de verstoring opeens een internetaanval blijkt te zijn, een zogenaamde DDoS. Na urenlang roepen dat de uitval een technische storing betrof kwam het hoge woord eruit: DigiD stond onder aanval. Wisten de mensen van Logius, die het beheer van DigiD voor hun rekening nemen, een aanval niet te scheiden van een storing of was dit een PR-tactiek?

Incompetent?
Mij is niet duidelijk wat erger is. Een aanval niet herkennen maakt het oplossen van de problemen lastig en zorgt voor een langere verstoring dan nodig. Diensten als de Belastingdienst, gemeenten en provincies langer buiten bedrijf, want beheerders met een gebrek aan regie kunnen de problemen natuurlijk nooit snel te lijf gaan.

En het roept verder de vraag op hoeveel vaker het zal gebeuren dat een beveiligingsincident over het hoofd wordt gezien en maar als technische storing wordt weggezet. Ook dat is een groot probleem.

Dom?
Aan de andere kant zou een pr-tactiek nog dommer zijn. Deze tactiek ondermijnt het vertrouwen in de overheid. Dat zagen we bij de aanslag op de metro van Londen, waar de eerste tijd de bomexplosies werden afgedaan als een brand. Door die leugen is iedere brand nu verdacht.

Ik weet niet wat erger is: een liegend Logius of een Logius met gebrek aan regie. Wat het ook is. De storing DDoS-aanval werd door de slechte communicatie een hele slechte beurt.

Pinnen, nee liever niet: een maand leven zonder pinpas

In mei werd bekend dat gegevensverwerker Equens de transacties van PIN-betalingen wilde doorverkopen. Op die manier zouden winkeliers kunnen zien bij welke concurrenten hun klanten gaan winkelen en daarop inspelen.

Er volgde een storm van kritiek en Equens stopte (voorlopig?) met hun plan. Maar duidelijk is wel wat voor enorme kennis dit bedrijf over ons leven heeft. Het is een onderneming waar we rechtstreeks niets mee te maken hebben, maar dat wel een profiel over ons kan opmaken. Daarbij zijn ze bereid in ruil voor geld ons leven bloot te leggen.

Niet pinnen
Terwijl we van alle kanten worden bestookt met de boodschap dat we meer moeten gaan pinnen, ben ik eens een maandje het omgekeerde eens gaan doen: Ik ben gestopt met het gebruik van de pinpas als betaalmiddel en reken contant af. Daarbij was de vraag: kan ik nog door het leven zonder door Equens te worden bespied?

Op zich vond ik het de eerste twee dagen wel even wennen om weer voldoende cash in de portemonnee te hebben en moest de routine van het bankpasje pakken uit mijn systeem. Daarna werkte het eigenlijk prima. Bijna overal kon ik terecht en ik had weer het gevoel regie over mijn uitgaven te hebben.

Eten
Alleen in bedrijfskantines is het ingewikkeld. Daar kun je soms alleen nog pinnen. De eerste keer heb ik daarom mijn bord volgeladen met spullen en me met contant geld gemeld aan de kassa. Toen afrekenen niet mogelijk was, heeft de hoofdredacteur van NU.nl zich opgeworpen als donateur. Waarvoor overigens nog dank.

Uiteindelijk bleek parkeren in sommige plaatsen lastig en heb ik de supermarkt MARQT ingeruild voor de ouderwetse slager en visboer. Binnen no-time bouw je een band met ze op en heb ik mijn blikveld voor koken verbreed: ik krijg goed advies van ze en het koken is nog leuker geworden.

Als technologie-adept merk ik dat ik contant geld weer aan het waarderen ben met dank aan de PRISM-drang van Equens. Inmiddels pin ik af en toe als het zo uitkomt, maar het contant betalen houden we er lekker in. Het geeft me een goed gevoel.

Edward Snowden laat zien hoe bipolair Europa is

Frankrijk is boos, heel boos, enorm woedend op de VS om PRISM. Dat het land spionageactiviteiten ontplooit in de richting van een partner is ze compleet in het verkeerde keelgat geschoten. Samenwerken en toch leeggeroofd door je vrienden is ook niet leuk. Een begrijpelijke en in mijn ogen terechte reactie.

En dus, zou je zeggen, ga je voorzichtig om met de man die je op de problematiek heeft gewezen: Edward Snowden. Bijvoorbeeld door diens asielaanvraag wegens politieke gevoeligheid even onderop de stapel te leggen, zodat je (nog) geen kleur hoeft te bekennen. Maar precies het tegenovergestelde is het geval: Frankrijk struikelt bijna om aan te kondigen dat de aanvraag van de klokkenluider niet wordt gehonoreerd.

Dezelfde week voert Frankrijk de druk nog een beetje op door een vlucht van de president van Bolivia te weigeren in het luchtruim, omdat het land vermoedt dat Snowden aan boord zit. Het toestel landt op de luchthaven van Wenen en de klokkenluider blijkt niet aan boord te zitten.

Spionage
In Nederland was het Jaap de Hoop Scheffer die al heel snel op de radio roept dat het asiel kansloos is, omdat Snowden de wet heeft overtreden. Vluchtelingenwerk Nederland was zo scherp om erop te wijzen dat wij wel asiel verlenen aan mensen die homo zijn en uit Iran zijn gevlucht, omdat ze daar de wet hebben overtreden. Het verlenen van politiek asiel is nu eenmaal een … politiek besluit.

Waar het om gaat is dat Snowden ons wijst op de gevaren van digitale spionage. In een rapport van het National Cyber Security Center (NCSC) dat minister Ivo Opstelten (Veiligheid & Justitie) naar de Tweede Kamer stuurde wordt zelfs duidelijk dat onze economie lijdt onder digitale spionage.

Voorkomen
Gelukkig wijst het rapport er – terecht – ook op dat de gevolgen eenvoudig zijn te beperken, omdat bedrijven hun beveiliging slecht hebben geregeld. Vooral het beveiligen van toegang gaat nog altijd met slechte wachtwoorden en ook worden systemen onvoldoende bijgewerkt.

Hackers wijzen ons op die lekken. Door dit uit te proberen en vervolgens alarm te slaan. Als de lekken worden gedicht of nieuwe fouten in systemen worden gedicht, wordt misbruik een stuk moeilijker. Veel spionage en misbruik is dan te voorkomen. Opstelten erkent dit in het Responsible Disclosure beleid.

Eendimensionaal
Ook het Openbaar Ministerie erkent de meerwaarde hiervan in een brief naar de hoofden van alle parketten in Nederland. Topman Herman Bolhaar adviseert echter wel onderzoek te doen en de hacker ook als verdachte aan te merken. Het gevolg van deze eendimensionale benadering is dat goedwillende mensen worden gecriminaliseerd met alle gevolgen van dien. Het melden van lekken is dus risicovol en gebeurt minder.

Ondertussen open je de weg voor spionage en misbruik, zoals we afgelopen jaar bij honderdduizenden bespioneerde computers zagen. De wereld is niet zwart-wit en soms moet je keuzes maken. Ik kies voor bescherming van onze economische belangen boven een fout die iemand misschien heeft gemaakt. Daarom ben ik hackers en Snowden dankbaar.

Google rechtvaardigt censuur met de Muppets

Na het offline halen van een journalistieke productie op Youtube verdedigt Google het handelen met niets minder dan de Muppets. Ook lastige vragen gaat het bedrijf structureel uit de weg.

Vorige week liet GeenStijl duidelijk zien hoe twee Europarlementariërs een dagvergoeding toucheren zonder daadwerkelijk in het parlement aanwezig te zijn. Interessanter was nog dat beide heren meteen zonder argumenten stonden en er voor kozen te slaan naar verslaggever Tom Staal.

Auteursrecht met Muppets
De journalistieke productie verschijnt op GeenStijl en snel daarna op Youtube, maar binnen een dag wordt de video verwijderd omdat het auteursrecht zou worden geschonden. Zonder enige check haalt Google de video van de site.

Google plaatst de video uiteindelijk terug na publieke druk, maar wil dit niet toelichten. Van enig bewijs van auteursrechteninbreuk kan in ieder geval geen sprake zijn. “In deze best wel grappige video wordt dat proces uitgelegd door de Muppets,” geeft de zegsman mij wel mee.

Niet grappig
Maar ik vind het niet grappig. Wie iets roept (auteursrecht!) krijgt initieel gelijk. Handig voor een politicus die iets te losse handjes heeft, want 24 uur een video offline halen kan ervoor zorgen dat het nieuwsfeit opdroogt. Ondertussen moet de rechtmatige eigenaar zijn onschuld bewijzen. Of een dissident die met gevaar voor eigen leven een gevoelige video online krijgt? Claim auteursrecht en de dissident moet opnieuw door een procedure wandelen, omdat Google geen wederhoor wenst toe te passen.

Juist omdat de video in kwestie over een politiek gevoelig onderwerp gaat, heeft Google iets uit te leggen. Ik heb diverse malen geprobeerd opheldering te krijgen, maar kreeg die niet. En dat is niet voor het eerst.

Google Glass
Een recent voorbeeld is Google Glass. U weet wel, die bril die straks iedere stap uit ons leven uploadt naar de servers van de NSA Google. Als journaliste Daphne Channa Horn mailt met de Google-voorlichter om voor VPRO’s Tegenlicht een videoblog op te nemen komt er geen antwoord. Basale zaken rond de bril wil men niet uitleggen.

Horn is fotografe en stond recentelijk bij de rellen in Istanboel nog zo vooraan dat ze een traangasgranaat tussen haar benen kreeg. Met de Google Glass had dat interessant beeld opgeleverd voor Youtube. Maar wie zou dan het auteursrecht claimen?

Wobben voor KiKa

Via de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) kunnen burgers de overheid om informatie vragen. Openbaarmaking is een plicht, een juridisch uitgangspunt, en geheimhouding hoort altijd een – gemotiveerde – uitzondering te blijven.

Maar de praktijk is weerbarstig. Ambtenaren maken met regelmaat misbruik van de Wob om gevoelige documenten achter te houden. Het Ministerie van Veiligheid en Justitie is in mijn ogen daarin het dieptepunt. Zij maken het democratisch principe van geïnformeerd deelnemen aan het maatschappelijk debat kapot.

Zo wordt informatie rond het meekijken door de politie bij het pinnen via de camera, het aantal PRISM-achtige vorderingen bij sociale media, en het spioneren van reisbewegingen met de OV-chipkaart angstvallig geheim gehouden. Daardoor is nauwelijks te controleren in hoeverre de democratie functioneert en lijkt ons opsporingsapparaat op een oncontroleerbare geheime dienst.

Schadevergoeding
Toch blijf ik Wobben, omdat ik van mening ben dat over dergelijke onderwerpen verantwoording moet worden afgelegd. En wanneer het lukt informatie te bemachtigen blijken vaak interessante zaken. Zo weet u door een Wob-verzoek dat er in geen land in de wereld door de politie zoveel getapt wordt als in Nederland. (Inmiddels worden de cijfers regelmatig openbaar gemaakt en blijkt de politie het eigen record telkens te verbreken.)

Maar ondanks een sporadisch succesje blijft het modderen. Een nieuwe creatieve methode in het tegenwerken van rechtzoekende burgers kwam een paar jaar geleden in nieuwe wetgeving: de overheid moet een boete betalen aan een Wobber als niet tijdig over het verzoek wordt beslist en een termijn van twee weken voor ‘extra respijt’ is verstreken.

Maar vertraging is een nuttig instrument voor bestuursorganen, want veel nieuws is tijdkritisch. Die boete van maximaal 1260 euro wordt dan ook graag betaald – het is uiteindelijk niet hun geld. Daarnaast is het een koopje om een kritisch artikel over een misstand te voorkomen. En als klap op de vuurpijl wordt mij verweten de wet te misbruiken voor mijn eigen financiën, en word ik dus als misbruiker neergezet.

Kika
Dit tegenwerken van de transparantie ben ik meer dan zat en ik stel voor dat we het vanaf vandaag anders gaan doen. Wat mij betreft wordt ieder Wob-verzoek dat te laat wordt beantwoord met de Wet dwangsom benaderd en voor de rechter gebracht. Maar het geld hoef ik niet, dat mag direct worden overgemaakt op de rekening van KiKa. Daarmee redden we briljante geesten van een generatie die hopelijk snapt dat de overheid voor ons hoort te werken.

En laten we die maffe dwangsomwet alsjeblieft afschaffen. Hoe triest is het dat je wetgeving moet maken voor een overheid die zich niet aan de wet houdt?

Tot die tijd mag het Ministerie van Veiligheid en Justitie de dwangsommen naar KiKa overmaken. De eerste 1260 euro voor het geheimzinnig doen over het spioneren van pinnende Nederlanders, kan wat mij betreft naar giro 8118.

Tijd voor een Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens op ICT-gebied

Met de boodschap dat Microsoft en Facebook slechts enkele duizenden vorderingen per jaar krijgt, moet u de indruk krijgen dat het allemaal wel meevalt met de spionage die vanuit PRISM wordt uitgeoefend. Een mooie marketingtruc, want een gerichte vordering zegt niets over het automatisch tapprogramma waar Snowden ons op heeft gewezen.

Google was – terecht – boos over deze onthulling, want de bedrijven geven informatie die iets zegt over het regulier vorderen van informatie. Wanneer het gevoelig wordt dan wordt gewerkt met ‘National Security Letters’. Deze uiterst geheime brieven bevatten vorderingen, die niet zomaar binnen een bedrijf besproken kunnen worden.

Een bestuurder die zegt niets te weten van een levering of dat ontkent kan wel eens de waarheid spreken, terwijl zijn bedrijf toch meedoet. In zo’n context verwacht ik geen accurate cijfers van het echte aantal vorderingen.

Onbekend
Met zulke procedures is het prima denkbaar dat een organisatie het echte aantal vorderingen van geheime diensten niet eens kan tellen. Het risico dat de informatie van Microsoft en Facebook incompleet is, is alles behalve denkbeeldig.

Maar zelfs als de informatie compleet is dan zegt het nog weinig over PRISM. Het spionageprogramma was immers op ‘vrijwillige’ basis. Daar hoeft dus geen vordering aan ten grondslag liggen. Sterker nog: Barack Obama heeft het volcontinu bewaken al bevestigd.

Clandestien
Het probleem van PRISM voor bedrijven als Google, Microsoft, Facebook en Dropbox is tweeledig. Om te beginnen is er het clandestiene karakter van het leveren van alle informatie aan de Amerikaanse overheid. Het informatie vergaren gaat verder dan de Amerikaanse wetgeving toelaat.

Daarnaast begint steeds duidelijker te worden dat dit niet om terreurbestrijding gaat, maar om ordinaire spionage. Dat betekent dat dit niet alleen een probleem voor de burger is, maar dat bedrijven niet meer mogen rekenen op enige vertrouwelijkheid van bedrijfsgegevens.

Europese oplossingen
Het eerste maakt de burger boos en het tweede het bedrijfsleven. PRISM knaagt aan de geloofwaardigheid van de bedrijven en dat zal de ondernemingen geld kosten. Geen weldenkende onderneming gooit zijn bedrijfsgeheimen in de cloud van Google of Microsoft in de wetenschap dat dit 1-op-1 bij de concurrent beland.

Eurocommissaris Kroes, verantwoordelijk voor de digitale agenda, wijst hier terecht op. Ze roept op om Europese oplossingen te maken, die vertrouwelijkheid wel waarborgen. Het werd sowieso tijd dat meer ICT-oplossingen in Europa worden gemaakt. Wij hebben een eigen Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en dat hoort in technologie weerslag te krijgen.

Eigen ontwikkeling is goed voor de economie en stimuleert innovatie. Ik zie dat helemaal zitten.

Uw persoonlijke gegevens zijn waarschijnlijk handelswaar voor de AIVD

Een oud-medewerker van de AIVD vertelt in de Telegraaf dat Nederlandse geheime diensten betrokken zijn bij het PRISM-programma. Informatie is via liaison medewerkers in de VS te verkrijgen en voor wat hoort wat dus leveren wij ook informatie terug.

En wij hebben ook nogal wat te leveren binnenkort, want minister Ronald Plasterk werkt aan wetgeving om niet meer per verdacht persoon te monitoren, maar bij alle internetproviders het internetverkeer volledig te tappen. Alles wat u doet, elk zakelijk geheim, iedere e-mail wordt dan volledig in de gaten gehouden.

KLPD
Dat volledig bespieden van burgers wordt vakkundig bij de AIVD vakkundig opgezet door Pim Takkenberg. Hij is het oud-hoofd van het Team High Tech Crime, een onderdeel van de Nationale Recherche in Driebergen. Zoals bekend lopen zij internationaal aan kop met het tappen van telefonie en internetverbindingen. En heb je een andere mening dan stelt de Nationale Recherche je wel kalt.

Al jarenlang frustreert de overheid het maatschappelijk debat over nut en noodzaak van het afluisteren, het opvragen van informatie bij sociale media en andere vormen van het indringen. Was het ooit nog de vraag of er een AIVD-dossier over u bestaat, inmiddels weet een onbekende met een druk op de knop alles van u.

We weten niet eens of er verantwoord met de gegevens wordt omgesprongen, want niets maar dan ook niets valt te toetsen. Wat nu wel duidelijk wordt is dat onze levens door geheime diensten waarschijnlijk als handelswaar worden ingezet om ook uit de VS informatie te kunnen krijgen.

Dossiertje bouwen
Wat zorgwekkend aan het verhaal is, is dat Edward Snowden, de held die het balletje aan het rollen bracht en over veel informatie beschikt, erop wijst dat de verzamelde informatie ook later tegen burgers wordt ingezet. Wat hij beschrijft zijn de contouren van een controlestaat.

Wie foutloos leeft en ook geen feiten creëert die in combinatie met elkaar een verkeerd beeld kunnen wekken heeft niets te vrezen natuurlijk. Maar op een enkele heilige na is dat eigenlijk niemand.

Dus de realiteit is bedroevend. Wie te kritisch is op de overheid of zijn hoofd iets te ver boven het maaiveld uitsteekt, krijgt vanuit PRISM een dolk in zijn rug gestoken.